Jagiellonia wróciła po urlopach do treningów. Już kilka tygodni temu opuścił nasze szeregi zastęp zawodników, których kilku będzie szczególnie trudno zastąpić. Czy to koniec transferów z klubu? Ciężko wyrokować, a może się okazać, że do kolejnych odejść dojdzie i jest to oczywista kolej rzeczy.

Jagiellonię opuszcza również dyrektor sportowy Łukasz Masłowski. I tu trzeba napisać: bardzo pozytywny ruch klubu. Miejsce cenionego za swoją pracę Łukasza zajął Radosław Kucharski, do tej pory zajmujący stanowisko dyrektora sportowego w Wiśle Płock. Bardzo rozsądny, długoterminowy ruch klubu, który pokazuje, że ważne sprawy zostały załatwione. Szczególnie że w środowisku kibiców czuć było presję na szybką zastępowalność na tym newralgicznym stanowisku. Koniec końców czekamy wszyscy obecnie na pierwsze ruchy transferowe do naszego klubu, bo kilka pozycji na boisku jest do uzupełnienia i aby zachować realne szanse na powtarzalność wysokiej pozycji w tabeli, należy skład wzmocnić, nie tylko uzupełnić.

Drugą newralgiczną kwestią, która z punktu widzenia długoterminowego projektu jest istotna, jest kwestia trenera. Kilka miesięcy temu przedłużono do końca sezonu 2026/2027 umowę z trenerem Siemieńcem. Było to rozwiązanie naturalne i na wskroś oczekiwane. Niemniej jednak nie rozwiązuje długoterminowego zabezpieczenia na tej pozycji. Jagiellonia jest znana z tego, że w kwestii trenerskiej nie podejmuje pochopnych decyzji. Co niezmiernie cieszy i nie powoduje palpitacji serca, jak to ma miejsce w wielu klubach naszej Ekstraklasy.

Reasumując powyższe: trener miał furtkę odejścia z Białegostoku, ale z niej nie skorzystał, pozostając na stanowisku. Tym samym otwiera się kolejny etap. Zabezpieczenie pełnienia tej funkcji na kolejne lata. Tu pojawia się jasne oczekiwanie przedłużenia kontraktu i presja, jaką społeczność sprzyjająca Jagiellonii winna wytworzyć, aby klub i trener zawarli nową długoterminową umowę. Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby taki „rozkrok” trwał cały sezon.

Pozwolę sobie przytoczyć przykład Rakowa Częstochowa. Poprzedni sezon klub spod Jasnej Góry rozpoczynał z trenerem Markiem Papszunem na ławce, z kontraktem obowiązującym do końca sezonu piłkarskiego 2025/2026. Trwały rozmowy, ale w pewnym momencie szkoleniowiec bardzo mocno naciskał na swoje odejście. Mimo woli jego zatrzymania nie udało się tego zrobić, a klub pozostał z dużym problemem przez sporą część sezonu, być może tracąc szansę na zdobycie mistrzostwa Polski.

Analogia do tej sytuacji narzuca się sama. W związku z tym oczywiste jest oczekiwanie ze strony społeczności stadionowej decyzji w tym temacie. Zarówno klub, jak i trener muszą mieć tego świadomość. Liczę na to, że negocjacje trwają. Mam też świadomość, że nie każde negocjacje kończą się sukcesem. W obecnym momencie rozwoju Jagiellonia nie może sobie pozwolić też na to, żeby nie być na takie niepowodzenie w negocjacjach przygotowana. Trener też musi mieć świadomość, że brak decyzji z jego strony wymusi stosowne ruchy w celu znalezienia jego zastępcy.

Trener Siemieniec jest w Białymstoku „na kierownicy” pierwszego zespołu od kwietnia 2023 r., ponad trzy lata. W tym czasie Jagiellonia pod jego wodzą rozegrała 153 spotkania, z czego wygrała 76 razy, 40 razy zremisowała i poniosła 37 porażek. Średnia zdobytych punktów na mecz to 1,75. W przypadku rozgrywek ligowych to 120 meczów, 53 zwycięstwa, 32 remisy i 25 porażek. W pucharach europejskich Jagiellonia z Adrianem Siemieńcem na ławce zagrała 32 mecze, z czego wygrała 15, zremisowała 8 i 9 przegrała. Do tego dochodzą mecze w Pucharze Polski.

Ale... W przypadku trenera istotne jest, że im szybciej informacje się pojawiają, tym lepiej. I dotyczy to obu zainteresowanych stron. Oczywiście zależy nam na tym, aby trener w dalszym ciągu kontynuował pracę. Jego obecność w klubie to medale, puchary europejskie i mistrzostwo Polski, w których ma ogromny udział i nikt nigdy mu tego nie odbierze. To jednak historia i trener musi się rozwijać, ewoluować na ławce trenerskiej, a na boisku prezentować nowe rozwiązania, które pozwolą zachować nasz styl i charakter.

Negocjacje lubią ciszę, ale klub musi być odpowiedzialny i świadomy tego, że i w przypadku Adriana Siemieńca kiedyś przyjdzie chwila, że może zechcieć odejść i nic go nie zatrzyma.

Tak jak to miało miejsce w przypadku Wojtka Pertkiewicza i Łukasza Masłowskiego. To, że klub chce, to jedno, ale nie można życzeniowo mieć pewności, że tak będzie. Trzeba mieć alternatywę, a jej brak to niewybaczalny błąd.