Na przeszkodzie stoi przede wszystkim art. 19 regulaminu FIFA w sprawie Statusu i Transferu Zawodników, który z zasady zabrania transferów międzynarodowych zawodników poniżej 18 roku życia. Wyjątki od reguły wymienione są w podpunktach tegoż artykułu: 

• Gdy rodzice zawodnika przeprowadzają się do kraju, w którym siedzibę ma nowy klub z przyczyn niezwiązanych z piłką nożną.
• Gdy zawodnicy pomiędzy 16. i 18. rokiem życia przenoszą się w obrębie terytorium Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego pomiędzy jednym państwem członkowskim a drugim samemu, przy czym pod warunkiem, że nowy klub zagwarantuje jego edukację sportową, piłkarską i naukową. Obywatelstwo zawodnika nie ma w tym momencie znaczenia.
• Gdy zawodnik mieszka nie dalej niż 50 km od granicy państwowej, a klub, w którym zawodnik pragnie zostać zarejestrowany w związku sąsiedniego kraju także zlokalizowany jest w odległości 50 km od granicy. Maksymalna odległość między miejscem zamieszkania zawodnika a siedzibą klubu wynosi zatem 100 km. W przypadku takiego transferu zawodnik dalej przebywa w miejscu zamieszkania. Dodatkowo dwa zainteresowane związki muszą wydać jednoznaczną zgodę na rejestrację zawodnika w nowym klubie.

Na pierwszy rzut oka widać, że jedyną możliwością legalnego zarejestrowania Gruzinów jest pierwszy podpunkt artykułu nr. 19. Gdyby jednak zatrudnienie nastolatków było tak łatwe, to miejsca pracy dla rodziców młodocianych talentów pojawiałyby się jak grzyby po deszczu. Niestety linia orzecznictwa od około 10 lat jest dla ewentualnych kombinacji mocno niekorzystna. Wszystko zaczęło się od transferu Javiera Acuña Caballero, młodym Paragwajczykiem, który podpisał kontrakt z klubem Cadiz. Tenże klub wysłał prośbę o przekazanie tzw. ITC (International Transfer Certificate), a Paragwajski Związek nie wyraził na to przekazanie zgody powołując się na art. 19. Hiszpański klub wniósł sprawę do Trybunału ds. Sportu w Lozannie ze względu na zatrudnienie matki chłopca w Hiszpanii. Roszczenia zostały jednak odrzucone, bo dziwnym trafem matka została zatrudniona tydzień po podpisaniu kontraktu. Zdecydowana większość transferów dla bezpieczeństwa jest rejestrowana w Transfer Matching System, więc ewentualną procedurę bardzo ciężko jest obejść, a kluby i federacje nauczone przykładem Barcelony unikają tego typu problemów jak ognia.

Co się teraz wydarzy?

Jedno jest pewne. Dwóch młodocianych zawodników przez trzy miesiące będą mieli oficjalnie status amatora i co najwyżej potrenują z drużyną, a pograć mogą ewentualnie w BLS-ie lub Playarenie. Wszystko przez czas oczekiwania na decyzję FIFY. Podobnie było z występującym w juniorach Mateuszem Ostaszewskim. W bodajże kwietniu potencjalne rozwiązania są trzy

• Rodzice Gugeshashviliego i Satianiego są już od dawna dziwnym przypadkiem i zupełnie bez żadnego związku z piłką zatrudnieni w Białymstoku i to będzie podstawą roszczeń Jagiellonii. Mimo, że jest to jedyna legalna podstawa, to bardzo słaba, a bez problemu można było zauważyć obecność gruzina na trybunach, czy portalach społecznościowych.
• Młodzi Gruzini przez ponad rok będą jedynie trenować, a profesjonalne kontrakty podpiszą dopiero w kwietniu 2017 roku (dla obrońcy jest to opłacalne bo występował do tej pory na 3 gruzińskim poziomie rozgrywkowym, ale dla grającego w drużynie młodzieżowej Dinamo to lekki idiotyzm)
• Jagiellonia i gruzińska federacja sprocedują transfery narażając się na wysokie kary (Ten wariant jest mało prawdopodobny, bo nikt nie bawiłby się w procedury).

Wszyscy jednak są szalenie ciekawi, co wydarzy się w Białymstoku.

Maciej Rogowski